Home Gaelforce in het land Agenda Gaelforce Top 10 Kamperen in Ierland Nieuwe cd's & dvd's Ierse artikelen
 
 
Producten
Dvd"s (18)
Groepen A (22)
Groepen B (42)
Groepen C (93)
Groepen D (33)
Groepen E - F - G (27)
Groepen H - K (16)
Groepen L (19)
Groepen M - N (31)
Groepen O - P (38)
Groepen R (27)
Groepen S (33)
Groepen T - Z (34)
Dames vocaal A - C (40)
Dames vocaal D - L (38)
Dames vocaal M (41)
Dames vocaal N - O (30)
Dames Vocaal P - Z (48)
Dames Verzamel (7)
Heren vocaal A - B (21)
Heren vocaal C - D (32)
Heren vocaal E - J (37)
Heren vocaal K - L (26)
Heren vocaal M (55)
Heren vocaal N - R (34)
Heren vocaal S - Z (22)
Accordeon A - E (36)
Accordeon F - M (32)
Accordeon N - Z (25)
Banjo (16)
Bodhran (5)
Bouzouki (7)
Concertina (24)
Fiddle A - C (60)
Fiddle D - G (35)
Fiddle H - L (44)
Fiddle M - Z (62)
Flute - Whistle's A - L (32)
Flute - Whistle's M (19)
Flute - Whistle's N - Z (30)
Guitar (17)
Harmonica (7)
Harp (29)
Uilleann pipes
Instructie cd's en dvd's
Diverse - Instrumenten
Verzamel cd's
Ierse Dans
Ierse Country
Ierse/Schotse Folkrock (Heavy)
Schotland - Pipes & Drums
Engelse Folk
Boeken
Extra
Gaelforce in het land
Agenda
Gaelforce Top 10
Kamperen in Ierland
Nieuwe cd's & dvd's
Ierse artikelen

Winkelwagen  
Aantal Product
Zoek:
  

  Info  
   

Kamperen in Ierland

Wat er aan vooraf ging :
-------------------------------






In de zomer van 2007 hebben wij gedurende onze vakantie in Ierland cd's verkocht tijdens het jaarlijkse festival in Drumkeeran Co.Leitrim.
Dat vonden wij heel bijzonder. Het gaf ons een ""koelkasten aan de eskimo's verkopen"" gevoel. In het naburige Drumshanbo hebben wij
gesproken met de organisatie van het Joe McKenna festival. Volgend jaar zijn wij tijdens hun Summer School welkom met onze collectie.
Omdat wij ook in Nederland vaker naar meerdaagse evenementen en festivals gaan overwegen wij om een tent te kopen.
Na wat inlichtingen te hebben ingewonnen bij onze kamperende vrienden besluiten wij om de knoop door te hakken.
We kopen een tent. Of dat een verstandige beslissing is geweest !!!!
Wij zijn er nog niet uit. U kunt het wel en vooral wee lezen in het nu volgende dagboek.

                                                       **************************

                                DAGBOEK VAN VAKANTIEGANGERS DIE GEK ZIJN OP ELKAAR

Ik heb voor het eerst van mijn leven besloten om een dagboek van onze vakantie bij te houden. Goed idee, volgens mijn echtgenote.
Heb je al een werktitel? Nee, niet echt. Ik dacht aan "Dagboek van een vakantieganger". Niet gek? vroeg Marjan.
Die intonatie liet mij niet los. Ze mompelde iets over een toneelstuk met ene Henk maar dat ging mijn culturele pet te boven.
Ik houd het maar op : Dagboek van vakantiegangers die gek zijn op elkaar.
Het wordt een gedetailleerd verslag. Bovendien is het mogelijk dat er pittige taal wordt gebruikt.
Als u daar niet tegen kunt moet u nu maar terug gaan naar de website en een cd bestellen.

Barend van Straten.

                                                       **********************************

                                       Ierland vakantie 2008. Van 16 juli t/m 5 september :
                                       =====================================

Woensdag 16 juli 2008: Om 07.30 uur op. Douchen, thee, krentenbol en de krant. De koffers, de tent en de cd's staan in de auto en rond
09.00 uur vertrekken wij uit Oud Beijerland. Het is niet druk op de weg. Ieder jaar is het weer de vraag: "Wat zijn we vergeten?" 
Ter hoogte van Roosendaal weet ik het. Twaalf Engelse ponden van vorig jaar liggen nog op mijn bureau. We gaan er niet voor terug.
Aankomst Duinkerken om 12.30 uur. De romantiek van tickets etc. is nu helemaal verdwenen. Op vertoon van ons paspoort krijgen we een
kaartje dat we 25 meter verder weer moeten inleveren. Vertrek ferry 14.00 uur. Tukje, krantje en zonnen op het dek.
Aankomst Dover 16.00 uur.  Om 16.30 uur verlaten we de ferry en de TomTom stuurt ons meteen - volgens mij - verkeerd.
Na de 2e rotonde toch maar weer teruggereden.  De TomTom loodst ons keurig om Londen heen. Het is de bedoeling tot ongeveer
22.00 uur te rijden, accommodatie te zoeken en iets te eten.  Door wegwerkzaamheden, spits en teveel auto's hebben we een uur vertraging.
De Dartford Tunnel is tegenwoordig een toltunnel. Een pond. Helaas, de ponden liggen nog op mijn bureau. Ik bied de tolgaardster 2,-- aan
maar zij accepteert alleen papiergeld.  Voor mijn 5,-- biljet krijg ik 2,80 pond terug. Ik wil haar zoenen ( ik wil altijd zoenen als ik
genaaid word ) maar dat mag niet van Marjan.  Rond 19.30 uur koffiepauze. Voor 2,29 pond een "extra large" koffie gekocht. 
In mijn 30 jarige porselein carriëre nog nooit zo'n grote kop gezien. Ik vraag er een kleiner kopje bij. Zo hebben we allebei toch een
behoorlijke bak koffie. Ik voel me nu echt een Hollander.

De "services" in Engeland zijn enorme uitspanningen met restaurants, winkels, gokhallen, McDonalds, Burgerkings en ook een hotel.
Travellodge heeft een speciale aanbieding : Twee persoonskamer voor 49 pond. Ziet er goed uit maar komt te vroeg. We besluiten om verder
te rijden maar na een kwartier hebben we al spijt dat we daar geen kamer hebben genomen. Zeker als de volgende geen plaats meer heeft.
De volgende twee zijn ook vol en als het begint te regenen balen we heftig. Om 21.30 uur zijn we bijna in Wales en besluiten om naar
Chester te rijden. De eerste twee hotels zijn of vol of te duur ( 105 pond ) maar de derde is raak. Eerst nog wat eten. De landlord weet een
pizzeria. Tien minuten lopen. Dus niet. Het enige wat we vinden is een snackbar en een geldautomaat. Geld uit de muur en 2x fish & chips.
De enorme hoeveelheid chips en de grote vis doet ons besluiten om het 2e portie te annuleren. Ik voel me een nog grotere Hollander.
Gelukkig maar, want het is niet te vreten. De vis gaat nog wel maar wat ze van de patat bakken is met geen pen te beschrijven. Een vieze,
gore olietroep. De smaak van afgewerkte stookolie. De keuringsdienst van waarden zou er een vette kluif aan hebben. Na een paar happen
worden we misselijk. Als dat maar goed gaat. Op de kamer aangekomen het licht aangedaan en "pang". De stoppen slaan door.
Bij ons ook bijna. Het is inmiddels 23.00 uur en de landlord komt na drie keer bellen zijn nest uit. Na een bakje fruit en een kopje thee
verdwijnt de misselijkheid en komt het goede humeur weer terug. Een bewogen dag sluiten we af met nog een kopje thee, krantje en tv.

Donderdag 17 juli 2008 : Om 07.30 uur op. Het miezert. We hebben alle tijd want we zijn nog maar op twee uur rijden van de ferry die om
14.00 uur vertrekt. Ontbijt om 08.15 uur. We bedanken voor de bonen in tomatensaus en krijgen een extra eitje. Heerlijk met bacon, sausage
en toast. Marjan neemt nog muesli en een banaan. Er is jus d'orange, koffie, thee, zoute boter en marmalade. We verlaten ons B&B in
Chester om 09.00 uur en rijden naar Betwsycoed in Wales. Mooie rit door een prachtige vallei. Koffie, wandelingetje en binnendoor naar
Holyhead. Om 14.00 uur varen. Aankomst Dublin Harbour 17.30 uur. We kunnen in Dublin gelijk aanschuiven in de spits.
We besluiten om de toltunnel te nemen. ( 12,-- ) Hebben die Ieren voor een vermogen aan Europese subsidie gekregen moeten we nog
bijbetalen ook. Binnen 20km nog twee keer tol betalen ( 2,-- en 2,70 ) en in de file staan. Oponthoud rond Dublin ongeveer 1 uur. Als we
op de N6 richting Sligo-Galway rijden gaat het crescendo. Dan merk je dat het een dun bevolkt land is. Rond 20.00 uur verlaten we de N4-N6
ter hoogte van Tyrellspass,  op zoek naar eten, onderkomen en brandstof. Het laatste is snel gevonden.  1,21 voor een liter loodvrije benzine.
( In juli 2008 in NL 1,69 ) De enige kamer in het dorp van 100,-- niet genomen. Doorgereden naar Kilbeggan, B&B voor 70,-- genomen
en in de auto genoten van een afhaalpizza. The Kopper Kettle serveert na 19.00 uur geen eten meer, de Chinees ziet er niet uit dus bleef
de Italiaanse takeaway over. Wat een land. We vragen ons af of we volgend jaar weer zullen gaan. De radio zorgt voor een positieve noot.
Een special rond Skara Brae en The Bothy Band doet ons hart sneller kloppen en langzamer eten. Wordt het toch nog gezellig.
De avond doorgebracht met lezen, schrijven, tv kijken en persoonlijke verzorging. De ladyshave maakt overuren.

Vrijdag 18 juli 2008 : Om 07.30 uur op. Na het ontbijt vertrekken we om 09.00 uur richting Galway. Als we halverwege de aanduiding Oranmore
zien besluiten we om daar koffie te drinken. We zingen  "" 'tWas Oranmore In The County Galway "" als we bij de Coffee Acadamy
op onze bestelling wachten. We gaan vals zingen als we 5,50 moeten afrekenen. Rond 12.00 uur staan we op de parkeerplaats van de
Camping & Caravanning Site in Salthill. Dat het geen gezellige SVR camping zou zijn dat wisten we, maar zo foeilelijk, ongezellig en triest
hadden we niet verwacht. Het waait behoorlijk en er is geen beschutting. Als het ook nog begint te regenen maken we rechtsomkeer en
10 minuten later drinken we thee op de kamer van B&B Massabiella. Ongeveer 10 jaar geleden hebben we hier ook gelogeerd.
De landlady is 10 jaar ouder geworden. Wij een stuk minder. Het adres is op loopafstand van het centrum. Galway is in al die jaren enorm
veranderd. Het is heel druk i.v.m. het jaarlijkse Arts Festival. We laten ons informeren omtrent de muzikale aktiviteiten. Weinig traditioneel.
"" Ga de pubs maar langs "" is het advies. We nemen een kijkje bij The Four Corners - een in muziek en muziekinstrumenten gespecialiseerde
winkel - en treffen Brian McGrath achter de toonbank aan. Hij heeft het niet druk maar dat is ook geen wonder met prijzen tussen de 20 en
21 euro voor een cd. Ook deze banjo gigant van o.a. At The Racket & Beginish heeft geen tips voor levende muziek.
Brian gaat morgen met Four Men And A Dog naar Spanje. Hij kan beter spelen dan praten.

Als we door de drukke winkelstraten lopen krijg ik visioenen van een cd kraam in het centrum. Ik spreek een agent cq stadswacht aan en
vraag hoe het met vergunningen zit. Niet nodig en geen probleem. Tijdens het Art Festival is alles wat met muziek te maken heeft geoorloofd.
Marjan kijkt sip en vloekt inwendig. Hoewel ze het eerst ontkent geeft ze het later wel toe. Klein probleem. De cd's liggen onder de camping
spullen. De landlady biedt uitkomst. De tent mag in de schuur. Zondag wordt het nog veel drukker weet Mrs. Maura O'Farrell. Dat is de grote
dag van het festival. Duizenden mensen. Je kan over de hoofden lopen. Marjan kijkt sipper en bromt nu hardop. Ik beloof haar maandag een
snipperdag. De avond benutten we met het uitzoeken van de beste locatie. De keuze valt op het grote Eyre plein in de buurt van de fontein.
Voor de zekerheid nogmaals een agent aangeschoten en gevraagd of we met de auto op het plein mogen staan. Ik ontwijk zijn vraag of we
toestemming hebben van het Arts Festival Committee. Zijn advies : Just go for it.

Rond 23.00 uur is het uitgaansleven van Galway in full swing. Het is droog maar wel fris. De Ierse jeugd loopt halfnaakt op te hoge naald-
hakken te stappen. Ik ben blij dat ik geen 15 meer ben en koester mijn fleece en regenjack. De muziek in de pubs varieert van geboenk tot
traditioneel. Het straatentertainment lokt drommen toeschouwers en de geldkistjes van de artiesten zijn net als de Ierse meisjes goed gevuld.
Op de kamer nemen we onder het genot van een kopje thee de dag nog even door. Tjonge, jonge, verzucht Marjan: "Ben ik daar nu zo oud
voor geworden?"  Moet ik op m'n 60e nog op straat cd's verkopen. Het idee om in een tent of caravan boekjes te lezen, te puzzelen of met
een breiwerkje te stoeien staat haar ook niet aan. Dan liever de straat op. We zijn het weer helemaal eens.

Zaterdag 19 juli 2008 : Om 07.30 uur op - 08.30 ontbijt. We vertekken om 09.30 uur richting het plein. Het is bewolkt en hier en daar een stukje
blauw. Tijdens het opbouwen van de kraam breekt de zon door. Marjan gaat op zoek naar een toilet en koffie. Beide missies slagen en we
genieten in het zonnetje van de mega takeaway koffie. Als we startklaar zijn valt er een spatje regen. Het uit voorzorg meegebrachte zeil
gaat over de cd bakken. Een minuut later is het weer droog. De wolken verdwijnen en voor de rest van de dag is het onbewolkt.
Ideale omstandigheden. Onze eerste klant is een Fransman uit Bretange. Marjan zet haar beste franse beentje voor en ik praat met hem
in een soort AloAlo taaltje. Hij koopt een cd en dvd van Loreena McKennitt.

Wij zeggen vaak dat de muziekwereld een klein wereldje is. Een leuk voorbeeld. Onze derde klant is een wat oudere folkie die een cd
koopt van Sweeneys Men. Hij loopt daarna het park in en komt Mairtin O'Connor tegen. Toont zijn nieuwe aanwinst en zegt : Net gekocht
bij een Hollander met een cd stand.
                                                         
Mairtin komt met z'n vrouw Sietske even langs en de begroeting is hartelijk. Marjan is op dat moment
brood kopen en als ze ons ziet gelooft ze haar ogen niet. Mairtin koopt een fiddle cd van Frank Cassidy en belooft terug te komen om
een aantal cd's te leveren. Helaas; om 15.30 uur is het feest voorbij. Een man in een pak en een pet op vraagt of wij een vergunning
hebben. Nee dat niet, maar ik heb van twee agenten toestemming gekregen enz. Er volgt een discussie, ik probeer dingen als vakantie,
hobby, doe geen vlieg kwaad, termen als gepensioneerd en gepassioneerd vallen maar het helpt niet. Aangezien wij brave burgers zijn
volgen wij zijn orders op. Het heeft geen zin om het op de spits te drijven. Als wij zouden blijven staan moet hij de politie er bij halen en
juist die hadden ons toestemming gegeven. Ik wil volgend jaar weer terugkomen en dan kan je beter geen vijanden maken.

Als de boel is ingepakt gaan we naar de kamer en drinken een kopje thee. Ondanks de dienstklopper hebben we toch een leuke en
vooral een interessante dag gehad. Jammer dat we Mairtin O'Connor niet meer hebben gezien met z'n cd's. Hij zal wel denken.
We besluiten om bij hem langs te gaan en een briefje achter te laten. Annagdown is 20 minuten rijden en een oase van rust. Geen
toeristen, geen pubs, helemaal niets alleen een school, een kerk en een vies winkeltje. De familie O'Connor woont aan een doodlopende
weg met uitzicht op Lake Corrib. Er staan in totaal 5 huizen. Een vriendelijke buurvrouw vertelt ons waar ze wonen. Mairtin en Sietske
zijn al thuis en we moeten naar binnen voor een kopje koffie. Mairtin zet koffie, Sietske maakt eten, we luisteren naar een cd van
Con Tempo - een Roemeens kamerorkest met Mairtin op de box, Cathal Hayden fiddle en Garry O'Briain op gitaar - en voor we het weten
zitten we, als twee van hun vier dochters plotseling opduiken, met z'n zessen te eten. Na het eten doen we snel wat zaken en vertekken alsö
een speer naar Galway. "Kom maar achter ons aan. We gaan binnendoor". Er volgt een - in mijn ogen - dollemansrit. Marjan sluit haar ogen
en wacht op de klap. Die blijft gelukkig uit. Ik hield mijn ogen wel open.

We parkeren de auto bij de B&B en lopen om 21.00 uur naar de stad. Het centrum van Galway maakt zich op voor weer een bruisende nacht.
Het is reuze gezellig en we komen terecht in de Ierse club Aras na nGael. Pick of the Litter is een nieuwe jonge band bestaande uit 4e jaars
studenten van de universiteit van Limerick. Het is pas hun 3e optreden. De zangeres Roisin is een kopie van Dolores Keane. Hetzelfde haar
en repertoire en een boezem gelijk Dolly Parton. Ze is er waarschijnlijk trots op en komt er rond voor uit. Ze speelt ook fluit en gitaar.
Verdere bezetting: gitaar, bodhran, fluit, tin whistle, fiddle en pianoaccordeon. Een band met toekomst.
                                                         
Na afloop - het is inmiddels 01.00 uur - maken we nog een ommetje door de stad. Hen & Stack parties, zichzelf klem zuipende en rokende
Ieren, op foute hakken waggelende meisjes en carnavalesk geklede figuren bepalen het straatbeeld. Ja,ja, het was me het dagje wel.
Rond half drie gaat het licht uit en de luikjes toe.

Zondag 20 juli 2008 : We staan om 08.30 uur op. Ontbijten, koffers pakken en de auto laden. De tent moet er ook weer in.
We vertrekken om 10.00 uur richting Rossavael. Vandaar gaat de ferry naar de Aran eilanden. We rijden langs de kust. Prachtige route die
door het mooie weer super is. We drinken koffie met uitzicht op Black Head. Tommy Fleming kweelt heel toepasselijk ""Saw Black Head
Against The Sky And Sang A Song For Ireland"". Rond 13.00 uur gaan we van de weg af en rijden de gemarkeerde wandelroute
The Connemara Way op. Na 2 km kunnen we niet verder rijden. We nuttigen de gekochte sandwiches in de zon met uitzicht op zee.
Tommy weet van geen ophouden. The Water Is Wide, Galway Bay, Carrickfergus. Op deze manier is het leven niet bepaald Hard Times.

We besluiten om vandaag al naar Inish Mor -  Aran Islands - te gaan. B&B An Real og heeft een kamer voor ons. Parkeren de auto op de
parkeerplaats bij de ferry en nemen in een klein rugzakje een verschoninkje mee. Marjan is daar heel handig in. Dat moet ook wel want de
föhn, hairstyler, conditioner, remover en allerlei flesjes moeten voor een nachtje mee. Mijn opmerking "Je kan beter een schone onderbroek
in je Beauty Case stoppen" is volgens Marjan "niet lollig". De ferry van 18.30 uur vertrekt om 18.15 uur. Aankomst 19.00 uur. Voor het
aanbod om van de boot te worden opgehaald hebben we beleefd bedankt en lopen in 20 minuten naar ons logeeradres. Modern huis,
mooie kamer, aparte - vrij nieuwe - luxe badkamer en een tv/zitkamer. Om 20.00 uur eten in de pub waar een op Willie Nelson lijkende
oude baas Christy Moore liedjes zingt. We maken nog een wandeling en komen langs een theater waar een dans- en muziekshow loopt.
Celtic Passage is de titel. Geopend van maandag t/m zaterdag. We besluiten om een dag langer te blijven. Gaan we nog kamperen?.
Terug op de kamer kijken we - tussen het schrijven en lezen door - naar de tv. We zien een aflevering van Geantrai ( Muziek ) en een
samenvatting van de Tour de France. Er ligt een video van de film Man of Aran. Mooie oude film met historische opnames vol dramatiek.
Het is een heldere nacht met veel sterren aan de hemel.

Maandag 21 juli 2008 : Om 08.30 uur op. We zijn de eersten. Mooie ontbijtruimte met uitzicht op zee. Typische Ierse muurtjes met daar
tussenin grazende koeien. Heel rustgevend. De andere gasten druppelen binnen. Er zitten er zelfs twee in de wacht. Om 9.45 uur lopen
we naar de VVV en kopen kaartjes voor de show. Het is bewolkt en er valt een spatje regen. We besluiten fietsen te huren. Het eiland is
te groot om het wandelend in een dag te bekijken. We kopen een lunchpakket en om 10.30 uur zitten we op de fiets. De eerste ferry met
dagjesmensen komt om 11.00 uur aan. Zijn we mooi voor de meute op weg. De bewegwijzering op Inish Mor is niet geweldig en door de
TomTom zijn we niet meer gewend om kaart te lezen. We rijden prompt verkeerd. Als we terugrijden zitten we midden in de drukte.
De dagjesmensen gebruiken de gehele breedte van de weg. Ik bots bijna op een Amerikaanse dame die mij boos "Don't cycle here,
you fool" toe bijt. Mijn opmerking "Dit is een openbare weg" komt niet over.

We fietsen naar The Lighthouse. Het hoogste punt van het eiland. Vervolgens richting Dun Aonghasa. De attractie van het eiland. We kunnen
kiezen uit de geasfalteerde openbare weg of een hobbelige steenweg. Ik twijfel. Marjan niet. Haar opmerking "Waar is het avontuur in je
gebleven?" laat mij geen keus. Het wordt de Hard Way. De steenweg wordt steeds ruiger en bonkiger. Na een scherpe bocht gaat het ook nog
eens flink naar beneden. Met zo'n 50km per uur denderen we de afgrond in. Het is alsof je op een pneumatische hamer zit. Ik heb het gevoel
dat mijn kloten in m'n keel zitten te klaverjassen. Mijn bril trilt bijna van m'n hoofd.  Plots is daar een wolk met de bijbehorende miezer.
Door de regen is het zicht 0,0. De wolk en de regen verdwijnen net zo snel als ze gekomen zijn. Als de weg weer normaal wordt en de zon
gaat schijnen beleven we Ierland op z'n mooist.
         
In het dal aangekomen moet er op de kruising flink geschakeld worden. Niet bij iedereen gaat dat goed. Marjan d'r ketting zit muurvast.
Een vriendelijke Ier, die net zijn dochter weer op weg heeft geholpen, gaat ook met de fiets van Marjan aan de slag. Het Zwitserse zakmes
is niet voldoende om de reparatie uit te voeren. Minimaal een schroevendraaier nodig. Maar welke toerist heeft zo'n ding bij zich tijdens een dagje
uit op de eilanden?. Als er een auto aankomt steek ik mijn hand op. Het blijkt de fietsenverhuurder te zijn met 6 reservefietsen in zijn pick-up van.
Marjan krijgt een andere fiets.

Dun Aonghasa behoort tot het Ierse culturele erfgoed. Toegang uitsluitend via het bezoekerscentrum. 2.10 p.p. Senior Citizens betalen 1,30.
"Vanaf welke leeftijd geldt het seniorentarief?" De dame achter de kassa kijkt me aan. " 1.30 for you Sir". Komt waarschijnlijk door de fietstocht.
Het is de moeite waard. Mooie vergezichten. De rotsen stijgen loodrecht uit zee. Het doet me denken aan de Cliffs of Moher.
         
De volgende bestemming is The Worm Hole. Een soort waterput met vulkanische eigenschappen waaruit soms een "beest" opduikt.
Zo heeft ieder gebied z'n eigen Loch Ness. We zien geen hond. Wij hebben ons inmiddels aangesloten bij een Belgische familie. Pa-Ma en drie
kinderen. Hij heet Marc en zij Kila. Wij noemen hem Tom en haar ook. Ze weten overal de weg. Wij komen langs een baai waar we zeehonden
kunnen verwachten. Al wandelend en stenen zoekend op het verlaten strand zien we drie nieuwsgierige koppies uit het water steken. Ik meen
zelfs een knipoog te bespeuren.
         
Het is inmiddels 18.00 uur en we moeten terug. Tom en Tom gaan voorop. Zij kennen het eiland inmiddels op hun duimpje. Het wordt een
klauterpartij tussen stenen muurtjes door met hoog gras op een steeds nauwer en steiler wordend pad. Het blijkt een doodlopende weg te zijn.
We proberen - met de fietsen op de nek - te keren. Vanaf nu noemen we ze weer Marc en Kila. Als we uiteindelijk weer op de verharde weg zijn
is de vraag: Links of rechtsaf. Door het hoge gras zit mijn ketting vol met sprieten en loopt er spontaan af. De Belgen gaan alvast en ik zet de
fiets op z'n kop. Het is zo gepiept. Een langsrijdende politieman weet ook niet waar we heen moeten en gaat het voor ons  vragen. Het blijkt dat
we op 200 meter van ons B&B adres zijn. Als ik voor het huis zit hoor ik iemand mijn naam roepen. De Belgische familie zit in het hotel aan de
overkant en zwaait vanuit het raam. Small world indeed.

Na de was- en verkleedpartij drinken en praten we nog wat met de andere gasten en het is in no time acht uur. De show begint om 21.00 uur en
er moet nog gegeten worden. Op de fiets naar de verderop gelegen pub. Shait. Lekke band. Marjan heeft dat niet in de gaten en is al op weg.
Ze wacht vol ongeduld bij de pub. De keuken is op maandag vanaf 16.00 uur gesloten. Dan maar naar The American Bar in het dorp voor een
snelle hap. Drie jochies van 8-10 en 12 jaar spelen en zingen tussen de hamburgers en de patat heel verdienstelijk traditionele muziek.

De inmiddels wereldwijd succesvolle show Ragus is oorspronkelijk afkomstig van de Aran Islands. De opvolger Celtic Passage wordt zowel op
internet als op de in het dorp alom aanwezige posters aangekondigd als een "Stage Show not to be missed".
De teneur is "Riverdance kan wel inpakken". Om kort te gaan het was "met dt". De jaarlijkse kinderuitvoering van Balanc'th ( balletschool in
Oud Beijerland ) is van een hoger niveau. In een knullig decor vertoont men lichtbeelden. Een geluidsband overstemt een harpiste en een
gitarist. De zangeres is wel goed bij stem. Vier kleuters - tussen de 8 en 10 jaar - lopen in hobbezakken vreemde bewegingen te maken.
De dvd speler hapert regelmatig en zorgt voor een onrustige sfeer.  Van drie iets oudere kleuters op bodhran, banjo en accordeon gaan we in
de toekomst meer horen.
         
Het 14 koppige publiek bestaat uit ooms, tantes, nichtjes en neefjes en 2 idioten uit Nederland. Een oom laat zijn krukken vallen en het heeft
het effect van een donderslag bij heldere hemel. Met name de vier dansende kleuters vallen uit hun rol. Na afloop komt de presentatrice annex
gastvrouw ons bedanken voor onze aanwezigheid. Ze verontschuldigt zich voor alles wat er fout ging. Schijnheilig als we zijn prijzen we de
show de hemel in. Dat de toegangsprijs ( 20,-- per persoon ) niet in verhouding staat met het gebodene blijft onvermeld.

We wandelen in 20 minuten naar onze B&B en praten tot heel laat met een iets jonger Iers echtpaar.

Dinsdag 22 juli 2008 : Niet te vroeg op. Ontbijt om 09.30 uur. Hoewel wij als laatste naar bed gingen zijn we weer als eersten aan het ontbijt.
Een stel uit Duitsland en het Ierse echtpaar van gisteravond maken de ontbijttafel compleet. De conversatie is licht. Het ontbijt niet.
Het gaat o.a. over koffie en thee met of zonder melk. Na mijn opmerking dat wij melk in de thee niet lekker vinden ( it tastes like kissing your
brother ) durft de Ier Chris geen tweede kopje thee meer te nemen.

Inpakken, betalen en wegwezen. Het Belgische stel van de overkant vertrekt ook en zwaait onder luid gejoel. We wandelen om 10.30 uur
naar het dorp, doen boodschappen bij De Spar en kopen ansichten bij de VVV. Om 12.00 uur vertrekt de boot nu wel op tijd. Na aankomst op
het vaste ( Ierse ) land rijden we via Maam Cross door het prachtige landschap van Connemara naar Clifden. Lunch in de buurt van Kylemore
Abbey in het Connemara National Park. Via Leenaun, Delphi naar Louisburg. Het plan om in Westport ( bekend van Matt Molloy's pub ) te
overnachten laten we varen. Een kamer van niks voor 75,-- "Have you left the lord?" vraag ik aan de landlady van het zeven jaar geleden
ook door ons ook bezochte B&B adres. Ze kijkt mij niet begrijpend aan.

Via Castlebar komen we in Newport. Een leuk dorp. De rivier zorgt voor extra sfeer. Het is inmiddels 19.30 uur. Wat is wijsheid?. Eerst eten of
eerst onderdak regelen?. Marjan heeft honger en is bang dat als we eerst op onderdak uitgaan, het eten op is.
Grainne Uaile - voted Mayo Pub of the Year 2006 - zorgt voor de oplossing. Hun blackboard met today's special Salmon en Croute voor 12,95
doet ons besluiten eerst te gaan eten. "Twenty minutes for the salmon Sir". " No problem dear". Heb ik even de tijd om een B&B op te zoeken.
De bartender heeft 2 suggesties. De bar hiernaast of The Anchor House aan de overkant van de rivier. Het wordt het laatste. Volgens de aan-
duiding is het 100 meter. Het zijn er 750. De B&B is vol maar er is nog plek in the house nextdoor. Ik ben allang blij en met m'n gedachten bij
de zalm als de dame mij de kamer laat zien. Marjan kijkt opgelucht als ik zwaaiend met de sleutel langs het raam van de pub loop.
"Zijn er faciliteiten op de kamer?", vraagt Marjan. "Heb ik niet opgelet maar de kamer is wel mooi, geloof ik".

Eten in Ierland is een loterij. Goedkoop is meestal niet te pruimen en duur is geen garantie voor kwaliteit. Dit keer is het bingo. Prima gevulde
zalm in een korstdeeg geserveerd met nieuwe -in de schil- gekookte aardappelen, worteltjespuree en groene kool. De twee moten zalm
torenen boven de bijgerechten uit. Het boterzachte visje ligt in een bedje van aardappelpuree. Heerlijk, heerlijk, heerlijk.

Na het eten naar The Anchor House. Zeventig euro incl. ontbijt. We hebben in de loop der jaren diverse mooie B&B's bezocht maar dit slaat
alles. Het is een splinternieuw huis naast de bestaande B&B. De eigenaren zijn op leeftijd en hebben hun nerinkje te koop gezet. In verband
met de dubbele lasten verhuren ze ook de kamers van hun toekomstige woning. Het is door een architect ingericht. Modern met diverse
antieke accenten. We lopen een half uur te ohen en te ahen. Het balkon voorkomt dat ik voor mijn slechte gewoonte naar buiten moet.
                  
Woensdag 23 juli 2008 : Half negen op. Negen uur ontbijt. De zon schijnt. We vertrekken om tien uur richting Achill Island. We rijden via
de Atlantic Drive het schiereiland in de rondte. Mooie kustweg. Regelmatig stoppen we om foto's te maken en om van de vergezichten te
genieten. De campings op Achill Island bevallen ons niet. Net als in Galway staan ze langs de kust. Trieste verzamelplaatsen van foute
stacaravans. Tenten zijn er nauwelijks. Er is geen beschutting en de veldjes zijn kaal. We rijden door naar Ballina.

Beleek Caravan & Camping Park bevalt ons wel. Voor 23,-- per dag inclusief elektra mogen we een plaats  uitzoeken. We vinden snel
een plekje en de tent staat in een mum van tijd als een huis. Als ook de binnentent hangt komt de campingbaas langs. We staan tussen de
sta-caravans op het zachtste en laagste deel van de camping. De auto kan er niet blijven staan en de elektriciteitspalen zijn allebei bezet.
We mogen wel blijven staan maar dan zonder elektra. Ik blijf kalm maar Marjan ontwikkelt voldoende energie om de hele camping van
stroom te voorzien. Wat doen we?. Inpakken en een B&B nemen?. We maken de scheerlijnen los en verplaatsen de tent 200 meter.
De campingbaas knikt goedkeurend. Volgende keer eerst maar vragen of de plek goed is. Nederlanders zijn zulke ervaren kampeerders
volgens de CB "daar bemoei ik me nooit mee". Dit is ons 2e kampeeravontuur. Hij lacht, zet z'n koptelefoon op en kruipt op z'n
motormaaier.
Beleek Caravan & Camping Park

Eerst naar The Office. We moeten -net als op de wallen- vooruit betalen. Om 18.00 uur boodschappen doen. De lokale "Costcutter" doet
z'n naam geen eer aan. De geleende spullen en adviezen van onze ervaren kampeervrienden Hans & Geertje komen goed van pas.
Vooral de tafel is handig. We gebruiken de inlegbladen als placemat en later op de avond ook als schrijftafel. We doen nu allerlei dingen
die we niet gewend zijn. Laag bij de grond groente snijden, ons een ongeluk zoeken waar we alles hebben gelaten, water halen, in een
ongemakkelijke houding eten, afwassen en afdrogen. Ik ken mensen die er dol op zijn.
Beleek Caravan & Camping Park

Na de koffie en voor de thee zitten we voor de tent. Als we om ons heen kijken zien we veel mensen hetzelfde doen. Naast ons staat een
jong stel met een piepklein tentje en een huurauto. Als het frisser wordt gaan ze in de auto zitten. Onze overburen zijn kermisattracties.
Hij lijkt op de stripfanaat Han Peekel en bij haar vergeleken is Karin Bloemen een slankie. We nemen nog een kopje thee. Marjan leest
en ik schrijf. Tijdens de thee mijmeren we over de kamer van gisterenavond. Hoe lekker de douche was, hoe comfortabel de stoelen,
hoe helder de design tv, hoe geriefelijk de temperatuur, hoe droog alles was, hoe romantisch het uitzicht op de rivier met de verlichte
bootjes, hoe zacht het bed. We lopen met onze toilettas naar de wasruimte. Er is gelukkig warm water. Om 24.00 uur kruipen we in
onze klamme slaapzakken en wensen elkaar - gescheiden door een rits - welterusten.
Beleek Caravan & Camping Park

Donderdag 24 juli 2008 : We worden om half zeven wakker. Tot half acht weten we het opstaan met hazenslaapjes te rekken.
Na het douchen maak ik het ontbijt. Thee, beschuitjes, crackers en gebakken eitjes. Na het ontbijt gelijk aan de koffie.
Het is bewolkt met een gevoelstemperatuur van 18 graden. De zon doet pogingen om door het wolkendek heen te komen.
Links en rechts komt er wat leven in de brouwerij. Allemaal stakkers met toilettasjes onder hun arm en een handdoek om hun nek.
Sommige mensen beginnen zich nu al te vervelen. De man met de klutsknieën van tent 22 veegt met een bezem de blaadjes van
z'n tentdak. Hij haalt de haringen uit de grond, maakt ze schoon en stopt ze weer terug. Die komt de dag wel door.

Na de afwas gaan we wandelen. The Beleek Woods liggen op tien minuten lopen van de camping. De zon gaat schijnen en de wolken
verdwijnen. Zonde om met dit weer in de bossen te lopen. We pakken de auto en gaan naar de kust. We rijden een mooie toeristische
route. Via de R314 komen we bij Downpatrick Head. Ierland op z'n mooist. County Mayo is de dunst bevolkte county van Ierland.
Het binnenland is kaal en niet interessant. De kust daarentegen is schitterend. De stilte, de rust en de zon doen de rest.
         
We wandelen van de ene rots naar de andere. Rond 13.00 uur rijden we via Ballycastle (lunch) naar Benwee Head.
Een aaneenschakeling van genoegens. Om 19.00 uur terug op de camping. De familie klutsknie van tent 22 is vertrokken.
De kermisklanten zijn er gelukkig nog. Zo te zien allebei een kilo aangekomen. Ze krijgen bezoek van twee jonge meiden die of hun
kinderen zijn of kennissen uit de Obesitaskliniek. We eten broodjes en soep.

Comhaltas Ceoiltori Eirin is een promotor van Ierse muziek. Naast het uitgeven van traditionele muziek op cd organiseren zij door heel
Ierland tijdens de maanden juli en augustus sessies. Op tien kilometer van de camping is dat op donderdagavond in het Father Peyton
Centre in Attymass. Aanvang 21.00 uur. Voor 10,-- p.p. krijgen we een gevarieerd programma voorgeschoteld. The Bofield Ceili Band
bijt het spits af gevolgd door de aanstormende jeugd (tussen de 15 en 20 jaar). Tot slot zijn de "Under 12" aan de beurt. Op het podium
is het een gekrioel van jewelste. Heel aandoenlijk al die kinderen. De fluitsectie speelt zo vals als een kraai. De 11-jarige harpist is een
talent. Het officiële gedeelte wordt afgesloten door twee Sean Nos - oude stijl - dansende jongens. Leuke act met stampende voeten.
Tijdens de pauze is er voor iedereen een kopje thee met een scone, marmalade en boter (bij de prijs inbegrepen). Dan volgt de sessie.
Rond de dansvloer zitten ongeveer 40 muzikanten in een omgekeerde U. De mannen van The Bofield Ceili Band vormen de basis van
de sessie. Aan weerszijde zit de jeugd. De opperstalspreekmeester heeft een waslijst aan verzoekjes. Lokale helden zingen een liedje
en anderen willen een bepaalde set dance uitgevoerd zien. Er is die avond ook een bus met Hollanders met als gevolg de onvermijdelijke
Wild Rover. Een dame heeft in een paar dagen tijd The Fields of Athenry op mondharmonica geleerd. Ze krijgt haar "moment of fame".
Na drie tonen zingt het publiek zo hard mee dat we de mondharmonica niet meer horen. Tussendoor een walsje. Ook wij zijn van de partij.
Shoe The Donkey komt langs en tot slot geven de Sean Nos dancers - met een bezem - nog een leuke demonstratie van hun kunnen.
Om kwart over twaalf is het afgelopen. We hebben erg genoten van het geheel. We maken nog een praatje met die en gene en de
TomTom loodst ons feilloos door de gitzwarte Ierse nacht naar de camping. Er is geen enkele vorm van openbare verlichting.
Rond kwart voor 1 komen we bij de camping. Slagbomen dicht. We moeten de auto buiten de poort laten staan. Geen prettig idee met
al die cd's er in. We nemen het hoognodige mee maar zien uiteindelijk toch nog kans om de slagboom open te krijgen. Wel zo prettig
om de auto bij de tent te hebben staan. We nemen nog een kopje thee en sloffen met de toilettas onder de arm naar de wasgelegenheid.
Het waait behoorlijk en het begint te regenen. De tent wappert en klappert dat het een lieve lust is. Om twee uuur gaan de lichten uit.

Vrijdag 25 juli 2008 : Alweer om half zeven wakker. Rond half acht gaan we eruit. Douchen en ontbijten. Het gaat regenen.
Alle tafels en stoelen in de voortent. Marjan doet een was. Ik span in de auto lijntjes om de was op te hangen. Om kwart over elf rijden
we naar Ballina om boodschappen te doen. Mensen kijken vreemd op als ze de wapperende onderbroeken in de auto zien hangen.
         
Boodschappen doen in de vakantie is nieuw voor ons. Zonde van de tijd. We drinken koffie en gaan terug naar de camping. Brood met
cheddar kaas en een gebakken ei. Om twee uur gaan we wandelen in het achter de camping gelegen Beleek Forest Park. Een mooi
bos dat deels langs de rivier de Moy loopt. De beste rivier in Ierland om zalm te vangen vinden de locals. We geloven ze graag.
Het gaat weer regenen. De bomen vangen het meeste water op. Om vijf uur zijn we weer terug. Het is nu droog en de zon gaat schijnen.
Typisch Iers verschijnsel. Na vijf uur wordt het altijd mooi weer. Na de koffie het gebruikelijke campinggeleuter. Een beetje lezen en een
tukje doen. We eten om zeven uur. Kipfilet met broccoli, gesneden prei en saus uit een pakje. Smaakt prima met rijst.

We besluiten om een dag langer te blijven en kopen extra douchemunten. In Drumshanbo (90 km verder) is er nl. de jaarlijkse
Joe Mooney Summer School. Vorig jaar gesproken met Nancy Woods van de organisatie om cd's te verkopen.
Ondanks diverse mailtjes heb ik niets meer van haar vernomen. We zullen er op de bonnefooi naar toe gaan.

Om 22.00 uur gaan we naar het centrum van Ballina. Er is ons beloofd dat er goede traditionele muziek is. We gaan kijken.
Ja hoor. Bingo. Hier zijn we voor gekomen. Dat maak je alleen in Ierland mee. Paddy Jordan is een geweldige pub aan de rand van
Ballina in Station Road. Ze hebben in de loop der jaren diverse prijzen gewonnen. Bij binnenkomst zitten er 3 muzikanten met gitaar,
banjo en bouzouki. Al gauw komt er een fiddler bij. Bij gebrek aan beter nemen we plaats aan de bar. Binnen vijf minuten komt er naast
de muzikanten een tafel vrij. We zitten in de premier seats. Er komt een dame tussen ons en de musici zitten en vertelt dat iedereen
die in het verlengde van de muzikanten zit, een liedje moet zingen. Na mijn opmerking "I'll empty the pub within 3 seconds" hoef ik niet
te zingen. De dame ontpopt zich als de zangeres. Binnen een kwartier komen er nog twee banjospelers bij alsmede een dame en heer
met een accordeon, een fluitiste en nog een gitarist. Het repertoire is voornamelijk Amerikaanse folk en bluegrass. De dame zingt heel
gevoelig Red Is The Rose. Naarmate de avond vordert, wordt het steeds Ierser. The Lakes of Pontchatrain, The Water is Wide, The Town
I Love So Well enThe Fields of Athenry. Er komen en gaan mensen en de mensen die komen zingen eerst een liedje. Hoe later op de
avond, hoe triester de ballads. Geweldig. Het is weer genieten geblazen. Ze wil voor ons The Dutchman zingen maar kent niet de gehele
tekst. Of ik het wil zingen. Lijkt mij geen goed idee. Ze bedenkt wat ik eerder op de avond heb gezegd over een lege pub in drie seconden.
Ik hoef weer niet te zingen. Rond 1 uur gaan de meeste mensen weg. Een van de gasten zingt Waltzing Mathilde. Heel sfeervol. Als wij
om half twee vertrekken belooft de zangeres volgend jaar The Dutchman voor ons te zingen. Een beetje overmoedig declameer ik het
refrein. Dat kent iedereen. De gitarist zet in en we zingen allemaal mee. Een bijzondere afsluiting van een bijzondere avond.
We gaan om half drie naar bed. (lees: we duiken de slaapzakken in)

Zaterdag 26 juli 2008 : Om half negen stapt Marjan met haar verkeerde been uit de slaapzak. Het getob in een tent gaat haar tegen-
staan. Ondanks de heldere sterrenhemel van vannacht is het toch bewolkt met een fris windje. Marjan gaat als eerste douchen maar
is binnen een minuut terug. Douchemuntjes verloren. Ik zet zwijgend thee. Mijn humor wordt niet op prijs gesteld.
         
Na de koffie rijden we rond half elf richting Drumshanbo. We nemen de Scenic Route. De TomTom is in dit verlaten gebied soms in
de war maar brengt ons steeds weer op het goede pad. Om twaalf uur zijn we in Drumkeeran County Leitrim. Hier begon vorig jaar
ons eerste avontuur met cd verkoop in Ierland. Tijdens het jaarlijkse Joe McKenna festival is het er levendig maar nu is het een
verlaten spookdorp. We drinken koffie in het eettentje waar we vorig jaar kind aan huis waren. Er staan diverse winkels te koop.
Ook een pub is for sale. De Spar is nu in andere handen. Een vergelijkbare supermarkt ziet er triest uit. Ondanks de welvaart in Ierland
is het in dit soort dorpjes armoe troef.

Om 13.00 uur zijn we in Drumshanbo. De zon schijnt. We gaan naar de Tourist Office en vragen naar Nancy Woods. Een vriendelijke
dame verwijst ons naar het Festival Office. Helaas tot 14.00 uur gesloten. We halen broodjes en koffie bij De Spar. We nuttigen onze
lunch op een bankje in de zon. Drumshanbo is heel gezellig. Vorig jaar hebben wij met Michael en Martha Teekens van The Irish Spirit
4 nachten gelogeerd in Berry's Tavern op de High Street. (een hoger gelegen voetgangersgebied) Het dorp wordt nu bevolkt door
muzikanten van alle leeftijden en nationaliteiten. Vijftig procent van de mensen heeft een instrument bij zich. Uit alle hoeken en gaten
klinkt muziek. Ondertussen speur ik naar een plek om onze kraam op te zetten. Om 14.30 uur is het kantoor nog niet open. We gaan
weer naar de VVV en krijgen te horen dat het kantoor niet meer open gaat. We krijgen het telefoonnummer van Nancy Woods. Als we
naar de telefooncel lopen (ja,ja die zijn er nog) zie ik een politieman. Met een leugentje om bestwil zeg ik dat ik toestemming heb om
een kraam op te zetten. Hij heeft geen bezwaar. "Ga maar ergens staan. Als je de Ceili Band maar de ruimte geeft".

De kroeg naast Berry's Tavern is dichtgespijkerd. De dochter van de eigenaresse van de Tavern herkent ons nog van vorig jaar.
Haar spontane reactie doet ons goed. We bouwen de kraam op en laten de deksels nog op de cdkisten liggen. Ik ga de auto parkeren.
Als ik terugkom staan er een aantal mensen te kijken met een blik van "Wat krijgen we nu". Om zoveel mogelijk cd's mee te kunnen
nemen heb ik de bakken volgepropt. Om ruimte te maken gebruik ik het deksel van de dvd bak (de eerste bak). Er ontstaat een
komische situatie. De mensen volgen mij tijdens het er afhalen van de deksels. Anderen lopen om mij heen en kijken naar de cd's
die ik er uit heb gehaald. Als ik bij de 6e bak ben (van de 16) verkoopt Marjan de eerste cd. Mensen gaan ook vragen stellen. Op deze
manier komen de bakken nooit open. Een jongeman vraagt of ik ook cd's met Uilleann Pipes heb. Hij moet nog even geduld hebben.
De cd's voor hem liggen in bak 15. Om 16.00 uur zijn we bedrijfsklaar. De verkoop loopt als een trein. We worden bedolven onder
complimenten. Opmerkingen als "Zo'n collectie is in heel Ierland niet te vinden" zijn niet van de lucht.
         
Om 17.00 uur begint de Glenside Ceili Band als afsluiting van het festival. Goed, pittig en snel. Hier is het publiek voor gekomen.
Er is ruimte voor 2 koppels (4 personen per koppel) om te dansen. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor een geslaagd feest.
Mooi weer en een perfecte temperatuur. Als de Ceili Band in full swing is krijgen wij even lucht. Marjan gaat naar De Spar voor
koffie en broodjes. Als de band even pauze neemt lopen wij naar adem te happen. We genieten allebei met volle teugen. Dit is wat
we willen. Echt kicken. Rond 19.30 uur is het dansen afgelopen. We hopen om 20.00 uur in te kunnen gaan pakken. We moeten
tenslotte nog twee uur rijden voor we op de camping zijn.
         
Het inpakken is een kopie van het opbouwen. Ik begin met deksel 16 en Marjan helpt nog klanten. Voor we deksel 10 op de bak
hebben zijn we een half uur verder. Er komt nog een Amerikaan van The Academy of Irish Music uit Chicago langs.
Gesprekstof genoeg. Tijdens het praten proberen we nog wat deksels op de bakken te doen. Het gaat langzaam. Om 20.45 uur
ga ik de auto halen. Ik blokkeer gelijk de smalle High Street. We zeggen Margaret van de Tavern gedag en reserveren de plek
meteen maar voor volgend jaar. Om 21.00 uur rijden we weg uit Drumshanbo. We nemen nu de kortste route via Sligo.

Volgens de TomTom zullen we om 23.00 uur in Ballina zijn. We besluiten om nog naar Paddy Jordan (de pub) te gaan.
In alle hectiek zijn we vergeten om te eten. Ook moeten we hoog nodig benzine tanken. We rijden met geknepen billen richting Sligo.
Op zaterdagavond na 21.00 uur is er geen overvloed aan benzinepompen op het Ierse platteland. Gelukkig is de pomp annex pub
in Drumkeeran (20km verder) nog open. Opgelucht rijden we verder. Nu wij nog. De afhaalchinees tussen Sligo en Ballina biedt
uitkomst. We gaan voor de Chicken Fried Rice en een Cola light. Om 22.30 uur zitten we in de auto met een plastic vorkje te
happen. Het eten is flauw maar honger maakt rauwe bonen zoet. Het heeft wel wat. Onze dag kan sowieso niet meer stuk.
We hebben het zelfs over romantiek.

Gezellig keuvelend en nagenietend rijden we naar Ballina. Om half twaalf zitten we in de pub. Er zijn vier muzikanten. Gitaar,
bouzouki, fluit en een dame op viool. De stevige tante ragt net zo hard op de fiddle als ze dik is. Het is niet zo druk in de pub.
De meeste mensen zitten - gelokt door het mooie weer - nog op het terras, waar een diskjockey de ether vervuilt. In een andere
ruimte is er disco. Er zijn opvallend veel kinderen tussen de tien en twaalf jaar op dit tijdstip nog aan het dansen. Om half 1 gaat
ons kaarsje langzaam uit. We besluiten een geweldige dag met een kopje thee en een bakje fruit voor de tent. Om half twee
gaat ook de tentlamp uit.

Zondag 27 juli 2008 : Om 09.00 uur op. Vandaag is het een rustdag. De zon schijnt. Leuterend brengen we de ochtend door.
De kermisklanten gaan inpakken en ik ga er voor zitten. Ik heb van ervaren kampeerders begrepen dat dit het ultieme kampeer-
gevoel moet zijn. Op je luie reet zitten en kijken hoe andere reten constant omhoog staan. Er is regelmatig sprake van een
zonsverduistering. Ik heb het gauw gezien. Om 12.30 uur rijden we naar Belmullet en wederom naar Benwee Head.
         
Hoe feller de zon schijnt, hoe blauwer de zee. Prachtig. Om 15.00 uur zijn we op één van de mooiste plekjes in County Mayo
en ook de enige wandelaars. Wat een rust en ruimte. Op de terugweg drinken we in de buurt van Ballycastle thee en genieten
van overheerlijke scones met blackcurrent jam en cream in Mary's Cottage. Heerlijk. Marjan koopt een potje jam.

Om 18.00 uur zijn we op de camping. Veel gasten zijn vertrokken. We lezen en schrijven wat. Om 20.00 uur gaan we voor
de 3e keer naar Paddy Jordan. We eten op kosten van onze moeders. Gevulde champignons met garlic breadcrum vooraf
en Atlantic Salmon als hoofdgerecht. Koffie toe. De beloofde muziek gaat niet door. De accordeonist kon geen andere sessie-
muzikanten vinden. We gaan om 22.00 uur terug naar de camping.

Ik schrijf in m'n dagboek en Marjan leest in Het Andere Ierland van Ron Langenus. Ik maak ook een bestelling voor Claddagh
Records in Dublin. De collectie cd's moet voor het festival in Ballyshannon komend weekend weer op orde zijn.
Om twee uur gedaan wat ik moest doen. We gaan slapen.

Maandag 28 juli 2008 : Om 08.00 uur op. Douchen en ontbijten. Het is prachtig weer. We breken de tent op. Aangezien we
vanavond weer op een andere camping staan maken we het ons gemakkelijk. De luchtbedden gaan gevuld de auto in.
We laten het grondzeil en de binnentent intakt en kieperen alles zo de auto in. Tussendoor drinken we koffie.

We vetrekken om 11.45 uur richting Donegal. We nemen de N59 en lunchen ter hoogte van het plaatsje Skreen. We komen
langs de afhaalchinees van zaterdagavond. Ernaast is een postkantoor annex kadowinkeltje. Ik verstuur de cd bestelling per fax.

Marjan is in Ballina lek gestoken door de midgets. Ze ziet eruit als een melaatse. Om de jeuk te verzachten haalt ze bij de
pharmacy een smeerseltje. Ze hoeft niet te zeggen wat ze nodig heeft. De vriendelijk dame ziet het gelijk en zegt :
"Oh Dear Oh Dear, they won't be hungry for a while"

We rijden verder via Sligo, Ballyshannon en de stad Donegal naar een camping in Kilcar. Daar aangekomen rijden we gelijk weer weg.
De camping is een drama. Een grasveld met een varkenskot. Uit een opgepimpte auto komt een hoop herrie. Een jongeman
met foute tatoo's en omringd door blikjes bier kijkt tevreden in de rondte. Ieder z'n meug. We gaan naar het plaatsje Bruckless.

Volgens informatie moeten we eerst bij de benzinepomp de weg vragen. Een onnozel kind van een jaar of 16 is niet erg
duidelijk. De camping is niet te vinden. Een joggende dame wijst ons de weg. We komen weer bij de benzinepomp uit.
Een oudere dame geeft betere informatie. We komen weer op dezelfde weg uit. We bellen bij een boerderij aan.
De camping blijkt al twee jaar niet meer te bestaan. Ik heb het helemaal gehad met 'kamperen in Ierland'. Ik stel voor
om een B&B te nemen maar Marjan is inmiddels verslingerd aan het kamperen.

We rijden richting Dungloe. We bellen een camping en er is nog plaats. Dungloe Caravan & Camping Site ligt
midden in het centrum.                                                 
We kunnen kiezen uit twee plaatsen. We zetten de tent op naast een Nederlands echtpaar uit Hengelo.
Zij komen van een prachtige camping in Noord Ierland en vinden het hier maar niks. Ze hebben gelijk hoewel
de voorzieningen niet slecht zijn. Misschien gaan we er ook wel een beetje aan wennen. We boeken voor drie dagen.
Dungloe - zullen we ervaren - is een prima plek voor diverse uitstapjes in County Donegal.

Het Mary of Dungloe festival is in Ierland een begrip. Voor de 41e keer wordt het mooiste meisje gekozen tot Queen Mary of Dungloe.
Zij heeft dezelfde status als Miss World. Lintjes doorknippen, op een praalwagen door het dorp rijden etc. Ieder jong kind droomt
ervan om een keer te worden gekozen. Ze vieren het 14 dagen lang met veel muziek en allerlei andere activiteiten. Ieder avond speelt
er een band op een podiumwagen in het dorp. Publiek aan de ene kant van de straat, het podium aan de andere kant en het verkeer
rijdt er heel langzaam tussendoor. Als de bus langskomt zie en hoor je even niets. Heel vreemd.

We hebben geen zin om te koken. We nemen een 8oz mega beefburger in Bay View Restaurant. Voortreffelijke wereldburger met
fried onions, garlic potatoes en vegetables. Heerlijk eten in het - blijkt achteraf - enige fatsoenlijke restaurant.

Na het eten gaan we stappen. Gary Gamble & Elaine Boyle spelen met hun band de Country & Western sterren van de hemel.
Gary imiteert Daniel O'Donnell niet onverdienstelijk. Hetzelfde zalvende stemmetje en dito aankondigingen. De mensen zijn er dol op.
Er is ook kermis met bijbehorende klanten. Het publiek is te vergelijken met wat er in Nederland op een vrijmarkt tijdens koninginnedag
rondloopt. Daar worden we meestal niet vrolijk van maar hier is het amusant. Dungloe is een beetje "dodgie" en de mensen ook.
We hebben het over klootjesvolk. Het is nog steeds warm. De Ierse dames laten zich van hun blote kant zien. Vooral veel lillend vlees.

Om 11.00 uur gaan we naar de camping. De muziek is tot in de tent hoorbaar. We lezen en schrijven wat. In tegenstelling tot Ballina
komen de midgets op onze verlichting af. We pakken onze spullen op en gaan in de auto zitten. De midgets gaan met ons mee.
Dit maak je in een B&B niet mee. Om 01.00 uur gaan we slapen.

Dinsdag 29 juli 2008 : We staan om 09.00 uur op. De zon schijnt een put in de grond. Na het douchen en ontbijten gaan we om
10.30 uur naar Croky Head op 10km rijden van de camping. Het is een geweldige tocht. We hebben dit gebied vorig jaar ook bezocht
en toen was het bewolkt. Nu, met de zon, zijn de vergezichten adembenemend. Wat is het toch een mooi land. We komen zegge en
schrijve 3 auto's tegen. Dat is maar goed ook want op de meeste weggetjes is er geen ruimte om te passeren.
         
We zijn zo onverstandig geweest om geen proviand mee te nemen. Er zit niets anders op dan terug te gaan naar Dungloe
en kopen boterhammen bij de Vivo, die we voor de tent met een kopje thee nuttigen.

Na de lunch naar Portnoo. Een heel mooi strand. Voor Ierse begrippen is het erg druk. Er staan wel 30 auto's en we tellen
75 mensen. Na 5 minuten lopen zie je geen hond meer. We lopen tot we niet meer verder kunnen. Lekker uitwaaien.
         
Wederom een prachtige dag met een gouden randje.

Om 17.30 uur rijden we op ons gemak terug naar de camping. De route via Croky Head kunnen we niet meer vinden.
De TomTom is van slag. We rijden nu via een andere - ook mooie - weg terug en zijn om 19.00 uur op de camping.
We gaan boodschappen doen bij de Lidl (op 500 meter van de camping) die tot 21.00 uur open is. Vrij nieuw en heel groot.

We eten weer spaghetti. Om 19.30 uur beginnen we met het eten maken. Het gaat regenen. We verhuizen de hele rambam
naar de binnentent. We zijn het er over eens dat we dit aspect van het kamperen niet echt leuk vinden. Omdat je zittend kookt
moet je, als je iets nodig hebt, opstaan. En weer gaan zitten. Zout in de spaghetti betekent opstaan om het zout te pakken.
Met de lage campingstoelen is dat geen pretje. In de binnentent is het manouvreren op de vierkante meter. Of de tent is te
klein, of we hebben teveel troep meegenomen. Ik kook en Marjan geeft alles aan. Voor een kopje water bij de saus moet ze
naar buiten. Ze blijft met haar teen achter een haring hangen en komt als een raket de tent ingevlogen. Ze weet nog net de
pan met spaghettisaus te ontwijken en een snelle reflex mijnerzijds voorkomt dat ze met haar door de midgets gehavende
been in de pan met kokende spaghetti stapt. We kunnen er om lachen. Het is weer droog en er verschijnt een regenboog.
De spaghetti pan is onze pot met goud.
         
Tijdens de koffie evalueren we onze campingspullen. De van ervaren kampeerders geleende zaken voldoen uitstekend.
De lamp, tafels en snoer met eurostekker van Hans en Geertje zijn een uitkomst. De stoelen van Ton en Jona zitten prima.
De door ons zelf aangeschafte - en door Campo in Heinenoord de hemel ingeprezen - artikelen zijn minder gelukkige
aankopen. De looplamp geeft, ondanks de vier batterijen, nauwelijks licht. De ledlamp is na zes branduren leeg. Als het
gezellig is gaat de tijd snel. Het opladen duurt twaalf uur. Hoe kan je het als fabrikant verzinnen! De koelbox koelt goed
maar maakt een hoop herrie en daar hebben we al genoeg van in de tent. Als je het deksel optilt - wat je met twee handen
moet doen en meestal heb je al iets in je handen wat je eerst weer moet neerleggen - blijkt het een waterval te zijn.
Gevolg: waterballet in de box en oppassen dat de druppels niet in de naastgelegen stekkerdoos terechtkomen.
De thermoskan lekt.  "Zal ik een bordje For Sale aan de tent ophangen?". Volgens Marjan is dat niet nodig. Het is een
kwestie van wennen.

Na het eten gaan we afwassen. Normaal niet m'n hobby maar op een camping heb je al snel een praatje met medeafwasslachtoffers.
Deze keer een dame uit Co.Louth. We hebben het over onze plannen voor morgen zoals Mount Errigale beklimmen en eten in
Leo's Tavern in Crolly. Heel gezellig. We gaan afwassen nog leuk vinden.

Rond 22.00 uur gaan we weer stappen. Rising Green staat op het podium. Folkrock met Christy Moore, Dropkick Murphy's en
The Pogues op het repertoire. De violist raakt meermalen de verkeerde snaar, de zangeres heeft een schelle stem en het geluid is slecht.
De zingende drummer kan beter drummen dan zingen. Het is frisser geworden maar de Ieren laten nog steeds teveel van de
verkeerde dingen zien. We gaan om 23.00 uur naar de camping.

Als twee muppets zitten we in de tent met een kopje thee. Om van de midgets af te komen gaan we met de lamp in de auto zitten
lezen en schrijven. We zetten onze eigen muziek op. Het gaat weer regenen en hard ook. Marjan moppert dat ze door de regen naar
de wc moet. Ik zeg dat ze niet moet zeiken. Marjan gaat de tent in en ik schrijf nog wat. Na nog een kopje thee en een bakje fruit gaat
Marjan in de slaapzak verder met lezen. Prompt geeft de ledlamp de geest ( zie aankopen ). Marjan gaat slapen en ik schrijf allerlei
onzin op wat je met een korreltje zout moet nemen. Ik kruip om half drie de slaapzak in.

Woensdag 30 juli 2008 :  Slecht en onregelmatig geslapen. Het heeft vannacht hard geregend. De tent is van binnenuit niet goed afge-
sloten. Er wacht ons een onaangename verrassing. De rechterkant staat blank. Het water staat tot onder de binnentent. Het enigzins
aflopende niveau van het tentveld zorgt voor de rest. Al vloekend en scheldend ontruimen we de tent. We verwensen het fenomeen
kamperen in alle toonaarden. Alles de auto in, inclusief de luchtbedden en slaapzakken.

We demonteren de binnentent en vormen een twee-persoons dweilorkest. Ik neem Marjan al sputterend en tegenstribbelend,
ongewassen en ongeföhnd, mee naar de Vivo voor een "Full Irish Breakfast including black & white pudding, mushrooms, tomatoes,
chips, beans, toast, bacon & eggs. Het gaat er in als koek. Als we terugkomen schijnt de zon. De harde wind heeft inmiddels alles
drooggeblazen. We gaan douchen. We zetten in de thermoskan koffie voor onderweg. Zo rot als de dag begon zo geweldig is het vervolg.
We vertrekken rond 11.45 richting Gweedore. We beseffen wederom hoe goed Dungloe als uitvalsbasis is.

Bij de vorig jaar geopende benzinepomp annex supermarkt in Dunlewy aan de voet van Mount Errigale kopen we baguettes.
Mount Errigal is de hoogste berg van Donegal. Op de parkeerplaats drinken we koffie uit de lekkende thermoskan. We maken een
praatje met twee jongemannen uit Noord Ierland. Zij geven ons nuttige informatie.
         
We hebben geen idee wat ons te wachten staat. We zijn op alles voorbereid. Bergschoenen, gamaschen, regenbroek, poncho en water.
Alles gaat in de rugzak mee. Op de eerste tien meter liggen stapstenen. Daarna mag je het zelf uitzoeken. Geen pad. Geen bewijzering.
Helemaal niets. Drie mensen gaan ons voor en wij volgen op gepaste afstand. Het grasland is zompig en gaat over in een soort pad van
stenen. We hebben de stevige wind in de rug. We stoppen regelmatig om te genieten van het uitzicht (zeggen we).

Halverweg wordt het wel heel erg steil. De eerste vroege beklimmers komen al naar beneden en wensen ons sterkte met de tocht.
De leeftijd en conditie gaan ons parten spelen. We kijken steeds vaker om ons heen. Het is heel mooi. Als we denken dat we boven zijn,
blijkt er nog een behoorlijk stuk te gaan. We gebruiken enkele krachttermen. Door de verandering van looprichting hebben we nu de wind
tegen en de zon in het gezicht. De Noord Ieren van de parkeerplaats komen alweer naar beneden. "Nog tien minuten", zeggen ze.
We geloven ze niet. Volgens de jongens stormt het boven en is het laatste stukje heel smal. We kletsen nog wat en zijn voldoende
uitgerust voor het restant van de beklimming.

Als we boven zijn, komen we woorden tekort. Het is letterlijk en figuurlijk adembenemend. Het waait inderdaad heel hard. Er is een soort
stenen ring waar in we beschutting vinden. Het laatste stukje laten we voor wat het is. We zijn al trots dat we zover gekomen zijn.
         
Na een kwartier genieten van het uitzicht besluiten we om toch verder te gaan. We zijn er nu toch. De top van de berg ontneemt ons het
uitzicht van de vallei aan de andere kant en dat willen we ook wel zien. Het laatste klimmetje valt eigenlijk wel mee. Het is fascinerend.
Inclusief rustpauzes hebben we er twee uuur overgedaan.
         
We roepen in navolging van Wout Zijlstra tijdens Highland Games als er een record wordt gebroken : "OhjOhjOhjOhjOhjOhjOhjOhj
Wat gebeurt hier. Wat gebeurt hier. Wat maken we vandaag mee. JaJaJaJaJaJaJa".
Als we van de eerste emoties zijn bijgekomen beseffen we dat we op een uniek plekje staan. Aan dit soort vergezichten ontleent Ierland
z'n bijnamen als "Het Groene Eiland" en "Emerald Isle". Hierdoor moeten schrijvers en dichters zijn geïnspireerd tot teksten als
"The Hills of Donegal" en Forty Shades of Green". Ofschoon het een Schots lied is, zingen wij "These Are My Mountains". We verkiezen
Donegal tot de mooiste county van Ierland.
        
                                                                                                                       Loch Altan.

We weten niet waar we moeten kijken. Na een half uur gaan we naar beneden. Eigenlijk willen we helemaal niet weg. Klimmen is zwaar
maar dalen is moeilijker. Het is een aanslag op je knieën, kuiten en dijen. Het blijft oppassen geblazen. Ik kijk met verbazing naar mensen
die met platte schoenen, gympies en zelfs kaplaarzen naar boven gaan. Het middelste gedeelte is het zwaarst. Vooral de losse steentjes
zijn lastig. We blijven met moeite op de been. We maken een praatje met een Zwitsers echtpaar. We liegen dat het niet ver meer is gelijk
wij zijn voorgelogen toen wij omhoog gingen. Het is goed voor de moraal. Als we uiteindelijk bij de auto zijn, zijn we afgepeigerd maar
voldaan en trots.

Op de parkeerplaats is het met andere wandelaars een uitwisseling van ervaringen. Heel gezellig. Het is inmiddels 17.00 uur. We eten de
baguettes op. We gaan naar de benzinepomp en genieten van een heerlijke bak koffie. We hebben wel een trucje uitgehaald om het zo
lekker te krijgen. We rijden naar Gortahork en nemen vandaar de kustroute naar Bunbeg. De route is zo mooi dat we besluiten dezelfde weg
terug te nemen. Met de zon achter ons is het nog mooier. We gaan naar Crolly voor de maaltijd.

Leo's Tavern is "The Home of Enya & Clannad". In deze wereldberoemde pub is het altijd druk. We drinken wat aan de bar en na vijf minuten
komt er een tafeltje vrij. We gaan voor de gegrilde rainbow trout met frites/aardappelpuree en salade. De forel smaakt voortreffelijk en kost
slechts 13,50 p.p.  Als ik na het eten tijdens het nicotinehappen een luchtje schep, dansen de midgets om m'n oren. Mijn mede-junks maken
hele vreemde bewegingen met hun armen. Het lijkt op een poppenspel. Crolly is berucht om z'n midgets. Doorgewinterde kampeerfanaten
als Henk & Ank zijn er op de nabijgelen camping voor gevlucht. Ik ga weer gauw naar binnen. De pub zit vol met toeristen. Iedereen hoopt dat
Enya of Moya Brennan plotseling binnenkomt.


We vetrekken om 21.30 uur uit Leo's Tavern en zijn een kwartier later op de camping. Alle in Dungloe aanwezige midgets hebben zich voor
onze tent verzameld. Ze (h)eten ons van harte welkom. Onze plannen om naar het dorp te gaan laten we varen. We durven de tent niet meer uit.
We drinken thee bij een ondergaande zon. Marjan neemt voorzorgsmaatregelen om bij eventuele nachtelijke regenval morgenochtend niet weer
met natte koffers te zitten. Ze pakt een schone handdoek uit de koffer en vergeet de rits dicht te doen. Als ze de koffer rechtop zet, valt de inhoud
op de grond. "Hang dat bordje For Sale maar aan de tent" roept ze briesend. Er volgen een aantal opmerkingen die ik tijdens ons 34-jarige
huwelijk uit haar doorgaans nette mondje nooit eerder heb gehoord. De kledingstukken vliegen door de tent. De mee naar binnengekomen midgets
slaan onmiddellijk op de vlucht.

We moeten de tent nog uit voor wassen en plassen. We ontwikkelen een strategisch plan. Het werkt. Eenmaal binnen kletsen we nog wat na over
weer een dag met een gouden randje. Het is onze laatste dag in de tent. Morgen weer een heerlijk bed. Aanschuiven aan het ontbijt. Geen afwas
meer. Kleren ophangen in een klerenkast i.p.v. een kleretent. Glimlachend vallen we om 01.00 uur in slaap.

Donderdag 31 juli 2008 : We staan om 08.30 uur op. Het is vannacht drooggebleven. De zon schijnt. De eerste opmerking vanmorgen was :
"Heerlijk, vanavond in een echt bed zonder klamme lakens". We douchen, ontbijten en gaan de tent afbreken. Dat doen we deze keer met genoegen.
We vertrekken om 11.45 uur van de camping. We rijden via de stad Donegal naar Ballyshannon. Onderweg koffie en sandwiches in Glenties.

We komen om 14.00 uur aan in Ballyshannon. Parkeren de auto en gaan de boel verkennen. We hebben al snel ons beoogde verkoopplekje
gevonden. We kopen kaartjes voor het festival en ontmoeten Sean Staunton. Sean is de secretaris van het festival en is de man waarmee we de
afspraak hebben gemaakt om cd's te verkopen. Later op de dag ontmoeten we Fidelma Gaughan, die een goed woordje voor ons heeft gedaan.
Haar man Ray was jarenlang voorzitter van het comité. Ray en Fidelma behoren inmiddels tot onze "vriendenkring". We maken ook kennis met
John Meehan, de huidige chairman. Ik krijg de indruk dat ze het leuk vinden dat wij met onze collectie langskomen.

Rond 17.00 uur gaan we naar ons B&B adres. Channel View  De ontvangst is wederom hartelijk. Wat een mooie, ruime kamer met prachtig
sanitair. Marjan gaat onmiddellijk aan de was. Ik bekijk eerst de reeds geleverde cd's en ga vervolgens met Desmond ( the landlord ) het tuin-
huisje ontruimen. Ik mag er onze tent in opslaan.

Om 20.00 uur wandelen we naar Sweeney's restaurant. Het gaat regenen. We eten lekker Mexicaans. Om 22.00 uur zijn we weer op de kamer.
We prijzen en nummeren de cd's. We lezen en schrijven nog wat en gaan om 01.00 uur naar bed. Heerlijk, zacht en comfortabel.

Vrijdag 1 augustus 2008 :  We staan om 08.30 uur op. We hebben prima geslapen. Het is zonnig. Om 09.15 uur ontbijt. Het is heerlijk om weer
verwend te worden met koffie, toast, marmalade, egg, bacon, sausages, cornflakes, youghurt en orange jus. We kletsen gezellig met de landlady
Patricia.

We gaan om 11.00 uur naar het dorp. Er is tijdens het festival ook een French Market. Franse marktkooplui die in Ierland wonen en met een hoog
AloAlo gehalte hun waar aan de man proberen te brengen. Het is een kleurrijk gezicht. We bewonderen hun tenten en parasols met handige
afwatergootjes. Die heb je in Ierland wel nodig.

Het is nog rustig in het dorp. Geen festivalsfeer. Het eerste buitenoptreden is om 15.30 uur. We gaan lunchen bij Saimers, een soort lunchroom
die van 08.00 uur tot 20.00 uur geopend is. Ze verkopen veel dikmakers en schenken een goeie bak koffie. Het regent en er staat veel wind.
Een streep door de rekening. We hebben geen eigen onderkomen en zijn afhankelijk van het weer.

Rond 14.00 uur is het droog. We rijden naar onze standplaats. Marjan geeft als een ervaren verkeersregelaar aanwijzingen om de auto tussen de
paaltjes te manouvreren. Het gaat net. Als we willen gaan opbouwen gaat het weer regenen. Het mobile podium voor de muziek is er nog niet.
Tussen de buien door kletsen we wat met de mensen van de organisatie. De technicus is in 2007 met Christy Moore in Paradiso geweest.
Ook heeft hij vorig jaar de techniek voor Mary Black gedaan tijdens haar Nederlandse toer. Om 15.00 uur komt het podium aanrijden.
Het gaat harder regenen en het ziet er niet naar uit dat het nog droog wordt. We zitten te simpen in de auto. Daar gaat onze droom.
Om 15.30 uur besluiten we om niet meer op te bouwen.

Als we van plan zijn om weg te gaan wordt er op de autoruit getikt. Het is een jongeman van de organisatie met het verzoek of we ons bij
John Meehan (chairman of the committee) willen vervoegen. Hij zit in het Abbey theater. We zijn benieuwd. Marjan loodst mij wederom met uiterste
precisie tussen de paaltjes door en is verzopen als ze weer instapt.

Aangekomen in het theater vraagt John of wij met onze collectie binnen willen staan. Als wij een donatie aan het festival willen doen mogen we drie
dagen in de foyer staan. Dat willen we wel. Opgewekt beginnen we met uitladen. We zijn al dolblij dat we de eerste cdboer mogen zijn die in hun
31-jarige bestaan toegelaten wordt. De toegewezen ruimte is in eerste instantie beperkt maar beter iets dan niets. Voor mijn opmerking "hoe meer
ruimte, hoe meer verkoopkansen, hoe hoger de donatie" zijn ze niet ongevoelig. We krijgen er spontaan een paar meter bij. De beheerder van het
theater is een aardige kerel. Van hem mag nog veel meer. Hup, weer een paar kisten er bij. Uiteindelijk kunnen we 15 van de 17 kisten kwijt.
Om 18.00 uur staat de handel. Eleanor Shanley is inmiddels gearriveerd en brengt haar cd's. We gaan eten in onze (stam)lunchroom.
Terug in het theater maken we het soundchecken mee van Dervish, Eleanor Shanley en Morga (Iers voor Majestic). Morga bestaat pas vier maanden
en heeft nog geen cd uitgebracht. De mensen van Dervish zien we niet. De zaal gaat om 19.15 uur open. Er is redelijke belangstelling voor onze
handel. De vaste festivalgangers kijken vreemd op. De verkoop is matig. Als Morga om 20.00 uur begint hebben we een paar cd's verkocht.
Marjan gaat de zaal in om het concert bij te wonen. Het klinkt goed. Ze komt opgetogen terug. Een belofte voor de toekomst.

De pauze is gezellig en druk. Er zijn maar 200 bezoekers!!! Na de pauze is het de beurt aan Eleanor. Ze is goed bij stem en zingt de bekende ballads.
Ze wordt op gitaar bijgestaan door Frankie Laine die ook (matig) de backing vocals doet. Frankie is een vreemde snuiter. Het is voor ons jammer dat
de pauze's kort zijn. We krijgen bezoek van de vrouw van Liam Kelly (fluitist van Dervish) met het verzoek of wij de cd's Travelling Show en Spirit willen
verkopen. Ik kijk haar waarschijnlijk vreemd aan want ze belt Liam en drukt mij de telefoon in m'n hand. In het geroezemoes van de foyer versta ik geen
moer van zijn zware Donegal accent. Het komt uiteindelijk goed. Marjan gaat de zaal weer in voor het concert van Dervish

Tijdens het concert komt Eleanor haar cd's ophalen. We rekenen af en praten over van alles en nog wat. Ik krijg een hand, een zoen en een cd.
"Doe vooral de hartelijke groeten aan Martha, Michael en Jaap(haar webmaster). Tot ziens in Nederland" roept ze bij het verlaten van het theater.
Leuke vrouw.

Dervish geeft een goed concert. Na afloop komen de muzikanten naar de foyer om handtekeningen uit te delen.
Iedereen wil met zangeres Cathy Jordan op de foto. Wij ook. Het is een klein vrouwtje met een grote stem.
         
De sfeer is heel gezellig. We verkopen veel cd's voor Dervish. Het is altijd gunstig voor de verkoop als de artiesten signeren. Wij zijn ook tevreden over
onze omzet. De bandleden kijken langduring in onze collectie en roddelen er -op een positieve manier- flink op los. Met name violist Tom Morrow is
heel erg geïnteresseerd en koopt een paar cd's.

         
Om 00.30 uur is iedereen verdwenen. We gaan de boel inpakken. Als de auto geladen is komt Tom Morrow langs. Hij heeft in de auto naar z'n aanwinsten
geluisterd. De cd van Tim O'Brien heeft hij al. De hoes is anders. Gelukkig begrijpt hij dat ruilen op dit tijdstip een beetje lastig is. Doen we een andere keer.
Om 01.30 uur hebben we behoefte aan een kopje thee en een bed. De tijd dat we tot diep in de nacht naar de sessies in Dorien's hotel gingen zijn voorbij.
Het is een heldere nacht. Morgen wordt het mooi weer. Gaan we de straat weer op. Om 02.30 uur gaan we met een voldaan gevoel slapen.

Zaterdag 2 augustus 2008 :  We staan om 08.30 uur op. Ontbijt om 09.15 uur. Het is bewolkt met hier en daar een een stukje blauw. De vakantie is
voorbij. We gaan aan de slag. Ik ga eerst naar de kapper. Ik vraag om standje 3-5. Lisa, de kapster, pakt de tondeuse en gaat als een beest tekeer.
Ik voel me net een schaap. Voor slechts 10,-- sta ik na tien minuten weer buiten. Rond 10.30 uur parkeren we de auto bij onze standplaats. 
De vrachtwagen (het podium) staat er al. Er worden maatregelen genomen om de brug verkeersvrij te maken. Marjan gaat voor koffie en broodjes naar
de lunchroom. Ik begin met het opbouwen van de stand. Er zijn nu al flink wat blauwe plekken aan de hemel. Als de collectie staat begint het te miezeren.
We kijken de regen uit de lucht. Na een paar minuten is het droog. De bewolking verdwijnt en de zon schijnt volop. Het wordt een prachtige dag.
         
Er zijn veel buitenlanders in Ballyshannon. Zwitsers, Amerikanen, Oostenrijkers, Fransen, veel Scandinaviërs en de onvermijdelijke Duitsers.
Ze komen niet alleen voor het festival maar ook voor de workshops muziek. Het blijkt dat het leslokaal net over de brug is. Als ze naar het centrum willen,
moeten ze langs onze kraam. Het zijn onze beste klanten. Om 13.30 uur begint de band Rye met folkrock en bluegrassige muziek. Daarna zijn de
Yet Minster Dancers uit Engeland aan de beurt. Jongens en vooral veel meisjes tussen de 6 en 14 jaar dansen de sterren van de hemel. Heel aandoenlijk.
Het publiek vindt het prachtig.
        
Om 16.00 uur is het afgelopen. Patsy Quinn van de organisatie komt met de mededeling dat George Murphy om 16.30 uur op The Gables (een plein)
gaat zingen. Het wordt heel druk want George is een soort Jan Smit maar dan met Ierse liedjes. "Daar is een mooie plek om cd's te verkopen" zegt Patsy.
"Ja,Ja" sputter ik tegen "We gaan naar The Abbey". Dat is volgens Patsy geen probleem. "Dat begint pas om 20.00 uur en George is om 18.30 uur klaar".
Ik leg hem uit dat drie keer per dag opbouwen en afbreken wel veel is op onze leefttijd, dat we op vakantie zijn en dat we ook nog wat willen eten.
Hij begrijpt mij niet.

We hebben inmiddels door hoe het in het theater werkt. De artiesteningang is al vroeg open. Via de zaal komen we in de foyer en kunnen we de branddeur
aan de voorkant van het theater openen. We hoeven dus niet op de beheerder te wachten en kunnen in alle rust opbouwen. Het gevolg is wel dat we alle
vreemdelingen buiten moeten houden. Ook de artiesten komen nu via onze ingang binnen. Dat vinden we wel leuk. De line-up voor vanavond is Teada -
Eleanor McEvoy en The David Munnelly Band. Allemaal oude bekenden van ons. Als ze ons zien, kijken ze of ze water zien branden. De begroeting is er
niet minder om. David is z'n cd's vergeten(niet de eerste keer overigens), Oisin (zanger van Teada) vergeet ze te brengen maar Eleanor heeft haar
zaakjes prima geregeld. De concerten van Teada en Eleanor zijn super. Het publiek is opgetogen en de cd verkoop loopt goed.

David Munnelly heeft vanavond Shauna Mullen als zangeres. Shauna komt uit Ballyshannon en heeft haar hele familie meegenomen inclusief een trotse
moeder. Na afloop is het een gezellige boel in de foyer. David en z'n broer Kieran komen met hun moeder naar de cd-stand. Uiteraard op de foto.
         

Er is een opvallend verschil tussen een optreden in eigen land en b.v. Nederland. De praatjes tussendoor zijn anders, de interactie met het publiek is niet
te vergelijken, de sfeer is "electic" en de pannen gaan echt van het dak. Het is weer een dag en avond om niet licht te vergeten. Inpakken en naar bed.
Het is weer twee uur geworden.

Zondag 3 augustus 2008 : We slapen uit. We staan om 10.00 uur op. Na het ontbijt gaan we rond 11.00 uur naar het centrum. Er is vandaag veel "street-
entertainment" en we moeten een goed plekje veroveren. Het wordt het plein waar gisteren George Murphy optrad. Het podium staat er nog.
Ballyshannon slaapt nog of zit in de kerk. We parkeren de auto in de buurt van het plein. Binnen vijf minuten komt er een parkeerplek vrij op een voor ons
strategisch plekje. Marjan gaat koffie halen en ik begin met de opbouw. Het is half bewolkt met een prima temperatuur. We drinken op ons gemak koffie.
We moeten de schragen heel zorgvuldig neerzetten want het plein loopt behoorlijk schuin af. Er lopen een paar etterbakjes(tinkers) te donderjagen die
van mijn opmerking "piss off" niet verblikken of verblozen. Als ik ze vinnig toebijt  "Go and annoy your father with a bottle of whiskey" kijken ze me vragend aan.
In plaats van verbale uitleg steek ik een vinger op. Ik laat in het midden welke dat is. Het helpt wel.

Als het grootste gedeelte van de collectie staat, begint het te regenen. We gooien het zeil erover en nemen plaats in de auto. Deze handeling zullen we
regelmatig herhalen. Voor we de deksels van de cd kisten halen worden we gewaarschuwd voor aanwezige "gangs". Dit soort figuren komen altijd op
drukbezochte evenementen af. Men wijst voorzichtig naar jochies die hier en daar op muurtjes zitten. "Pas maar op, ze zijn watervlug". Ik heb er met twee
al kennisgemaakt. Als het weer droog is gaan de zeilen van de kisten. Ik heb nauwelijks twee deksels van de kisten afgehaald of mijn vriendjes van van-
morgen staan voor m'n neus. Ze vragen naar een voor mij onbekende cd. Mijn niet klantvriendelijke opmerkingen en dito gedrag zorgt ervoor dat ze weggaan
en wegblijven.

Rond 13.30 uur komt Ballyshannon tot leven. Op het podium speelt een band zonder naam. Ze zijn erg goed en trekken veel publiek. Het is weer gezellig.
Er is veel belangstelling voor onze handel. Vooral de buitenlanders zijn erg kooplustig. Helaas is de vreugde van korte duur. Het regent weer. Marjan is op
dat moment bezig met een Fins echtpaar. Terwijl ik de zeilen over de cd's gooi kijken ze gewoon verder. Wel slim, want ze staan gelijk droog. Als ze willen
afrekenen duik ook ik onder het zeil. Een komisch gezicht. Het regent nu wel erg hard en we kruipen de auto in. Na een kwartier is het weer droog en business
as usual.
         
Om 16.00 uur is de muziek afgelopen en stroomt het plein leeg. Wij gaan inpakken en ons opmaken voor de laatste avond in het theater. Na de maaltijd naar
The Abbey. Het opbouwen begint bijna routine te worden. Vanavond is de line-up : Jim McKee (zanger van Island Eddy), Pete Quinn & The London Lassies
en Four Men And A Dog. De eerste muzikant die we tegenkomen is Cathal Hayden. Deze violist kennen we inmiddels goed door z'n vele optredens in ons
land met het Mairtin O'Connor Trio. Hij heeft ook een keer bij ons in het kerkje gespeeld. Cathal vraagt of wij hun cd's willen verkopen en stelt ons voor aan
de andere muzikanten zoals Gerry (banjo) O'Connor en Gino Lupari. Gino is een aparte man met een bijzondere uitstraling.

De avond is een kopie van de vrijdag en de zaterdag. Marjan gaat de zaal in en ik blijf bij mijn handel. Ik ben inmiddels goeie maatjes geworden met de
vrijwilligers die tijdens de optredens niets te doen hebben. Dat doen ze bij voorkeur bij mijn stand. Het aanvullen van de cd's en het controleren of alles nog
op z'n plek staat - ook in Ierland zet men de cd's vaak lukraak ergens neer - vergt daardoor de nodige tijd. Bijkomend probleem is dat Gary - de man met de
meeste praatjes - door zijn merkwaardige Donegal accent absoluut niet te verstaan is. Op goed geluk zeg ik ja en nee. Aan zijn blik te zien zit ik er vaak naast.
De pauze's zijn hectisch. De muzikanten komen voor een "meet and greet" en voor het signeren van hun cd's. Als de mannen van Four Men And A Dog - de
afsluiter van het festival - komen wordt het een dolle boel. De imposante verschijning van Gino Lupari is een attractie op zich.

Het feest zit er op. We gaan voor de laatste keer inpakken. We moeten de auto zorgvuldig laden want de kampeeruitrusting moet er ook nog bij.
Na vele handen te hebben geschud verlaten we om 13.30 uur The Abbey en gaan terug naar de B&B. Niet om te slapen maar om onze spullen op te halen.
Desmond heeft de buitenverlichting niet laten branden. De schuur, waar alles in staat, ligt op 75 meter lopen van de plek waar we de auto kunnen parkeren.
We behelpen ons met een zaklantaren. Bij de heldere hemel heeft elke stap het effect van de spreekwoordelijke donderslag. Fluisterend en op onze tenen
lopend lukt het om alles in een klein uur in te laden. We vertrekken om 02.30 uur vanaf Channel View.

We reizen op dit achterlijke tijdstip omdat de ferry om 08.00 uur vanuit Dublin Harbour vertrekt.  Aangezien de afstand Ballyshannon - Dublin 248km is, is nog
een overnachting geen optie. Tijd om tijdens het rijden in slaap te vallen hebben we niet. We hebben veel gespreksstof en goeie muziek. De weg naar Dublin
is niet gezegend met een snelweg. We komen door allerlei dorpjes. We beseffen dat het in Ierland Bank Holiday is. Iedereen heeft maandag vrij en dat vieren
de Ieren met veel drank, pillen en poeiers. In Churchhill op de A46 staan we in het centrum stil. Er is een behoorlijke politiemacht op de been. De Ierse jeugd
kan er niet meer op staan. Ik moet tussen een cordon bezopen Ieren door laveren en ben blij dat mijn auto niet als Jonas in de walvis wordt gebruikt.
Op het platteland rijden geen nachtbussen. Als je naar huis wilt, moet je lopen. In een flauwe bocht loopt een jongeman half op de rijbaan. Ik kan hem amper
ontwijken. Ik schrik me een ongeluk. Hij waarschijnlijk niet. Trillend en shakend besluit ik om in het midden van de weg te gaan rijden. Dat is maar goed ook
want er loopt veel jeugd over de weg. Gelukkig is er vanaf Enniskillen een tweebaansweg.

Rond 06.00 uur rijden we Dublin binnen. De borden Dublin Harbour sturen ons door het centrum. De TomTom is het er mee eens. We rijden door een
verlaten Dublin en komen langs de bekende toeristische attracties waar overdag met de auto geen doorkomen aan is. We rijden langs The Liffey, Halfpenny
Bridge en steken O'Connoll Bridge over. Aankomst terminal 06.30 uur. We staan als tweede in de rij. We vallen in slaap en worden wakker van de langs ons
rijdende auto's. Om 07.30 uur rijden we de ferry op. Eerst ontbijten. We zoeken een ligstoel op en slapen verder. Aankomst Holyhead (Wales) om 12.00 uur.

Met de nodige plas, tank, eet en drinkpauze's arriveren we zonder oponthoud om 20.00 uur in Dover. We mogen probleemloos met de ferry van 21.00 uur
mee i.p.v. de gereserveerde overtocht van 24.00 uur. De bootreis duurt 2 uur en door het tijdverschil komen we om 24.00 uur aan in Duinkerken.

Om 02.30 uur roept Eva "Bestemming bereikt". We gaan er nog eens rustig voor zitten met thee, ontbijtkoek en beschuitjes. Om 06.00 uur vinden we het zat
en slapen een gat in de dag.
                       

                                               *********************************************************



We kijken terug op een heerlijke vakantie waarin we weer een stukje dichter bij ons ideaal - cd's verkopen in Ierland - zijn gekomen. We hebben voor 2009
weer uitnodigingen op zak van Drumshanbo en Ballyshannon.

Op 16 juni 2009 ontvingen wij de volgende email uit Ballyshannon :

> Re your email to Sean I can confirm that Yes you are welcome for the
> festival. Safe journey and I look forward to seeing you soon.
>
> John Meehan
> Chairperson

Op 20 juni 2009 een kamer geboekt bij Berry's Tavern in Drumshanbo. De kroeg ernaast is nog steeds gesloten. Die plek hebben we alvast.

Geplande festivals :

South Sligo Summer School in Tubbercurry

Mary From Dungloe Festival in Dungloe

Boyle Arts Festival

Kilcar

We laten de tent thuis. Iets voor U !!!!!!!!!!!!!!!!!!



























Gaelforce in het land Algemene voorwaarden Agenda Privacy Gaelforce Top 10 Kamperen in Ierland Nieuwe cd's & dvd's Ierse artikelen